Merhaba,
Var olabilmek ya da var olduğunu hissetmek üzerine son zamanlarda yoğun bir şekilde düşünmeye başladım.. İzledim ,gözledim ,okudum ,anlattım ama yine de tam olarak içime sinmedi beynimden geçenler. Bir anda aslında var olmanın beyinle hiç alakası olmadığı hissi yankılandı içimde.. Var olmak hissetmekten başka birşey değildi belki bu yüzden sorgulamalarım beni huzursuz ve tedirgin etti içime sinmeyerek..
Sadelik basitlik son derece kolay ve yüzeysel gibi görünmesine rağmen en derinde saklı nadide bir mücevheri benliğimizden çıkarmak kadar zordur..Varolmayı hissetmek de işte içimizdeki o en nadide ve saf sevgiyi "AN" içinde yakalayabilmektir..
Yakalayabilmek için önce uyanık olmak gerekir bence!Ben şahsen son zamanlarda bunu sıkça yaşayabildiğim için çok mutluyum.Yolda yürürken ,bulutları izlerken ,yağmurun yüzüme yağmasına izin verirken,hayvanları severken ,çocuklarıma dokunurken sabah güneş doğmadan kuş cıvıltılarını dinlerken hep ama hep derin bir nefes alırım ve VAR olduğumu hissederim..
İşin ilginci o an mutlu olmaktan başka bir şey istesem de hissedemem..Sadece şükrederim.
Bu onca hayat telaşının içinde öylesine zor gibi görünse de niyet ettikten sonra öylesine sizi saran bir enerji olur ki sizin adımınızdan önce bu his sizin gideceğiniz yere sizden önce ulaşır.çünkü düşünceler ve niyetler bizden çok daha hızlıdır..
Nefes almayı nasil unutmuyorsak Var olduğumuzu hissettiğimiz o "AN"a odaklanmayı ve mutlu olmayı da unutmayalım.Niyet edelim ki mutluluk peşimizi hiç bırakmasın...
sevgilerimle
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder