SIRLAR KÖPRÜSÜ

Çocukken sır tutmak konusunda çok da başarılı olamamak benim kendime olan inancımı ne kadar etkilemiştir acaba?

Kendimle ilgili herşeyi arkadaşlarıyla paylaşıp, arkadaşlarıyla ilgili sırları kalbinde taşımak ne kadar ağır bir yük aslında..Yıllarca hayatının her alanında şeffaf olmayı hedef edinmiş bir ruh saklamayı ne kadar becerebilir ki ? Ya da zorlanmadan nasıl taşır o emaneti...
İşin ilginç yanı yaşamım boyunca tanıdık tanımadık herkesin en az bir sırrı kalbime gömülü duruyor bunca zamandır.Belki de çocukluğumda kendime olan zayıf inancımı şimdi de, en derinlerde sakladığım o sırlar sayesinde kuvvetlendirdim en derinlere atılmış demirler gibi...kişiliğimi daha emin ,daha güvenilir kılan belki de çocukluktaki bu zayıf yanım kim bilir?

Yaşamın her anı hiç şüphesiz ki çok değerli.Fakat bazen öyle anlar oluyor ki geçen bunca zamanının yaşanma sebebine ayna olurken buluveriyor insan kendini.Sırlar,paylaşımlar yerli yerinde, zamanında ve güvenilir yüreklere bırakıldığında anlam kazanıyor dostluklar,arkadaşlıklar! paylaşmanın hafifliği saklamanın ağırlığını alıp götürüveriyor.Tabii bu huzuru yakalamak öyle kolay olmuyor bedeller ödemek gerekiyor kusurunca...

Ödenen bedeller belki acı gibi görünse de asıl onlar büyütüyor insanı.Olmak istenen ,olmaya çalışılan noktaya hızlı geçiş anları sunuyor.Farkındalık denizinde seyir etmek zevki ,dillere öğüt oluyor olgunlaştıkça...

Zamanın kıymetini ,zamanın mesajını almak ve tüm ödenen bedellerden ders çıkarmanın yanında temiz bir yürek de gerekli aslında..Saflığın ,masumiyetin,toyluğun,küçüklüğün hatta çocukluğun gelişeceği o kalplerde, kötülüğün ve fitnenin yeşermesine izin vermemek gerekir..Ancak o zaman bir hayat dolusu insanın yüreğinden sırlar köprüsü oluşur güvenilir yüreklere doğru...

Yaşamın fırtınalı denizlerinde güvenilir limanlar olsun kalpleriniz!

Sevgiyle,

Nur Üçgün

İki yıl olmuş yine.Üvey anne ile çocuk ilişkisi kıvamında ilerliyor blogger yazarlığım.Tabi buraya yansıyan görüntüsüyle.Sayfa arkasında yaşanmış ve kağıda dökülmüş bir dolu anı var.Ama buraya sahneye bir türlü çıkamıyor nedense.Aslında sebebi belli.Ben hazır değilim.Bu dekolte giyip utanmak gibi birşey.İsteyip yapamamak çok yorucu bir duygu.Yazmak için cesaretli olup paylaşmak için atıl davranmak.
Yazılarım ve davranış şekillerim sayesinde kendimi tanıyorum bu platformda.Burası benim için hedef tahtası gibi,yüzleşmem gereken ayna gibi.2009 dan beri blogum var ama topallayarak gidiyor.Günlükle deneme arasında gidip gelen bir döngü var içimde.Yapmak isteyip kafamda birikenler tortu oluyor önümde sanki.Hadi diyorum cesaretlenip gayret ederken hop bir olay oluyor güm çakılıyorum.Kısa mesafe koşucusu olmayı yediremiyorum kendime.Sanki maratoncuymuşum gibi.Ben kimim neyim ne yapıyorum sorgulamadan yaşamanın anın içindeki şartlarda ne olması gerekiyorsa kalbimi ortaya koyarak yapmanın yüzakını yaşıyorum.
Babam mart 2019 da ciddi bir kaza geçirdi.Son onbeş aydır ona endeksli yaşıyorum.Bir yıldır sınava girememiştim ama bahar dönemi sınavlarına girdim.4.yarıyılı üç hafta sonra bitireceğim inşallah.okulda yerimde saydım fakat ruhumda doktora tezimi yazıyorum şu an.Hayat gerçekten de çok enteresan.Bizim kafamızdaki olaylar bizim istediğimiz zamanda değil kendi izafiyetine göre gerçekleşiyor.İnsan olarak bu kontrol dışı gücü kabullenmek aslında çok kolay değil.Yöneten değil yönetilen varlık olma bilinci insanı ehilleştiriyor.Ben istediğimi istediğim zaman gerçekleştiririm özgüveni manevi hayatı çok baltalayabilecek bir özgürlük yanılsaması.hedefler ve sorumluluklar yapıldıktan sonra teslimiyetin önemi çok büyük.ben son aylarda bunu yaşıyorum.
Geçen yıl kızım lise giriş sınavına hazırlandı.Bu yıl da oğlum üniversite sınavına hazırlanıyor.Yoğun bir dönemde elimizden gelenin en iyisini yapma gayreti içinde olduğumuz bu süreçte inşallah herşey çok güzel olur.İçim son derece rahat ve huzurlu.Hayat seni seviyorum sende beni sev lütfen olur mu?